.
หายไปตั้งนาน...จะขึ้นต้นว่ายังไงดีนะคะ ^^"
.
"สวัสดีค่ะ"
.
อันที่จริงหน้านี้เป็นหน้าที่ตั้งใจจะอัพมาหลายวันแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเวลาที่ดิฉันห่างหายไปจากพื้นที่หน้าบ้านของตัวเองนานๆทีไร พอถึงเวลาที่ตั้งใจว่าจะเข้ามาอัพ ก็มักจะมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่ทำให้ต้องสะดุดอยู่เสมอ จากประสบการณ์ที่ผ่านมามีประมาณ 3 ช่วงที่ดิฉันหายไป พอกลับมาอัพปุ๊บ เช้าขึ้นมาอีกวันระบบก็จะ down ไปพักหนึ่งทันที เอ...หรือจะเป็นสัญญาณเตือนเพื่อบอกอะไรรึเปล่าคะ?
(ประมาณว่า...กลับมาทำไมนะ ^^")
แหะๆล้อเล่นค่ะ จริงๆแล้วเข้าใจนะคะ เพราะบอกได้เลยว่าตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่จนถึงวันนี้ ก็มีความรู้สึกว่าไม่อยากที่จะซัดเซพเนจรไปอยู่ที่ไหนอีก แม้ว่าอาจจะมีบางช่วงที่หายๆไปเพราะความจำเป็นส่วนตัว และถึงแม้สำหรับการกลับมาในครั้งนี้ จะมาพบกับเหตุการณ์ที่ทำให้สะดุดครั้งใหญ่(ในแง่ของความเปลี่ยนแปลง)นั่นก็คือหมู่บ้านที่กรุณาแบ่งเนื้อที่ให้ดิฉันได้อยู่อาศัยแห่งนี้ (Exteen) ได้ทำการพัฒนาและอัพเกรดระบบ แต่ทางทีมงานที่น่ารักก็ใช้ระยะเวลาเพียงแค่สั้นๆ และมันก็เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีมากขึ้นจนแปลกตาแทบจะไม่เหลือเค้าเดิมเลยค่ะ ซึ่งเท่าที่พอจะบอกได้จากที่ได้ใช้เวลาหลายวันที่ผ่านมาในแต่ละคืนหมดไปกับการเดินสำรวจบริเวณรอบๆหน้าหมู่บ้าน พบว่ามีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าที่นี่น่าอยู่ขึ้นมากเชียวค่ะ แต่คงต้องขออนุญาตไม่กล่าวลึกลงไปในรายละเอียดนะคะ เพราะยอมรับว่าสำหรับตัวเองก็ยังคงอยู่ในช่วงที่กำลังศึกษาและทำความคุ้นเคยเช่นกันค่ะ กว่าจะปรับ theme ให้กลับมาคล้ายลักษณะเดิมแบบนี้ได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร (ถ้าไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงลองกด refresh ดูนะคะ) เพราะดิฉันดันไปทำให้มันพิสดารไปจากปกติไว้เองตั้งแต่แรก ^^"
.
ช่วง 2 เดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงที่ใช้เวลาและความคิดหมดไปกับภาระหน้าที่ซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งความนึกคิดและในสมองดูเหมือนจะเต็มไปด้วย "งานและงาน" เวลาที่ใช้พักผ่อนเพียงแค่อาทิตย์ละ 1 วันก็เริ่มจะทำให้ดิฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเพียงพอเสียแล้วล่ะค่ะ และนี่ก็คงจะเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้หายๆไปด้วย แล้วยิ่งหลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้พอถึงวันหยุดก็ไม่ค่อยได้พักอยู่ที่บ้าน เนื่องจากจะมีธุระสำคัญที่ต้องไปทำอยู่ตลอด อย่างเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้(7 ต.ค.)ก็ต้องไปช่วยงานแต่งงานของพี่สาวคนหนึ่ง (ช่วงปลายๆปีแบบนี้...คงเป็นช่วงเทศกาลสำหรับการตกลงปลงใจในการใช้ชีวิตคู่ใช่มั้ยคะ?) ^^
.
และทุกครั้งที่ได้ไปงานที่มีการฉายสไลด์เกี่ยวกับประวัติหรือเรื่องราวความเป็นมาจนกลายเป็นความรักของคู่บ่าวสาว ดิฉันก็มักอดไม่ได้เลยสักครั้งที่จะเกิดความรู้สึกตื้นตันจนน้ำตาซึมระหว่างที่นั่งชมภาพประทับใจประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของงานเสียเองเนื่องจากพลอยรู้สึกยินดีและมีความสุขตามไปด้วยที่เขาได้พบและครองคู่กัน (ดิฉันรู้นะ...พวกคุณๆหลายคนก็คงเป็นแบบเดียวกันอย่างดิฉันนี่ล่ะ^^)
ก็คนรักกันที่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีนะคะ คุณคิดอย่างนั้นมั้ย?
.
.
แต่ไม่รู้ว่าเวลาที่ไปงานแบบนี้...จะมีใครเจอเหมือนอย่างที่ดิฉันเจอรึเปล่า?
สำหรับสาว(โสด)ที่อยู่ในวัยเดียวกันกับดิฉัน
ก็...เป็นวัยสะรุ่น(ใหญ่)แล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงาน
คำถามที่ชวนให้อยากเดินเลี่ยงหนีออกไปจากบริเวณฝูงชน
.
"แล้วเมื่อไหร่จะแต่งเหมือนอย่างคนอื่นเขาบ้างล่ะ?"
เจอคำถามนี้ครั้งแรกดิฉันยังตอบแบบติดตลก(ปนเอาจริง)...
"ก็วันนี้ล่ะค่ะ...ตั้งใจว่าถ้าใครเข้ามาขอก็จะแต่งไปกับเขาเลย!" (แต่น่าเสียดายที่ไม่มี -*-)
.
ถ้าทุกอย่างจบอยู่เพียงแค่นี้ก็คงจะไม่เป็นไร...แต่ทว่า...
เกือบตลอดทั้งคืนในงานไม่ว่าดิฉันจะไปทางไหน...ก็จะต้องมีคนตั้งคำถามเดียวกันให้ตอบซ้ำหลายที
คิดในใจ(ตอนที่คนแรกมาถาม...ทำไมพวกคุณไม่เข้ามาฟังให้พร้อมกันเสียเลยนะ?)
จากความรู้สึกในคืนนั้น....
สิ่งที่อยากจะบอกออกไปก็คือ เรื่องของคำพูดเป็นสิ่งที่สำคัญนะคะ
และวิธีพูดในการตั้งคำถามถึงสิ่งที่คุณอยากจะรู้มันก็สำคัญเช่นกัน...
.
อย่าถามเลยค่ะ....ถ้าคุณคือหนึ่งในคนเหล่านั้นที่ชอบตั้งคำถามกับใครๆแบบนี้
เพราะคุณอาจจะไปทำร้ายความรู้สึกของคนที่ถูกคุณถามโดยไม่รู้ตัวก็เป็นได้
ด้วยมารยาททางสังคม...เขาอาจจะตอบคำถามของคุณพร้อมใบหน้าที่ยิ้มหวานละไม
แต่สิ่งที่คุณมองไม่เห็น...และคงจะไม่มีวันมองเห็น
นั่นก็คือความรู้สึกในใจที่ยากเกินบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำใดๆ
.
"คนมีคู่...ไม่รู้หรอก!"
.
.
คงไม่มีใครตอบได้ว่ารักแท้ที่เป็นของเรากำลังรอคอยเราอยู่ที่ไหน...และจะได้พบกันเมื่อไหร่
แต่สำหรับใครที่มั่นใจว่าพบแล้ว...
ก็อย่าลืมทนุถนอมรักษาความรักอันล้ำค่าที่คุณมีอยู่เอาไว้ให้ดีๆ นะคะ
และดิฉันก็ขอแสดงความยินดีจากใจจริงเลยค่ะ....
เพราะคุณอาจจะเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนบนโลกนี้
ที่โชคดีเพราะตามหาอีกครึ่งชีวิตของตัวคุณเองจนเจอ...
.
.
อืม....จริงๆแล้ว...เรื่องราวที่ดิฉันเคยตั้งใจไว้ว่าจะเล่าเกี่ยวกับประสบการณ์ของตัวเองที่เคยผ่านมาในงานแต่งงาน(ของคนอื่น) ยังมีต่ออีกนะคะแต่จะกลับมาเล่าใหม่ในคราวหน้าซึ่งคงไม่เว้นไปนานนักและก็คงจะไม่ใช่ไปทางเศร้าๆอย่างนี้แน่นอน แต่ตั้งแต่หลังจากงานเลี้ยงเลิกแล้วดิฉันกลับถึงบ้าน... ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในคืนนั้น(มาจนถึงตอนนี้) มันคืออารมณ์นี้จริงๆ ค่ะ
.
"เหตุใดความรักไม่ทักกับฉันบ้างเลย?
ผ่านมาแล้วก็เฉย...ไม่สนใจ
ได้แต่รอความรักนั้นเห็นใจ...ช่วยทักทายคนอย่างฉันที"
.
.
ป.ล.1 ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาฟังเพลงเป็นเพื่อนกันค่ะ
ป.ล.2 ขออนุญาตกล่าวขอบคุณสำหรับเพื่อนๆที่ไม่ได้เป็นสมาชิกที่นี่นะคะ ขอบคุณ คุณกระถินริมรั้ว(หายไปนานเชียวค่ะ^^), คุณอนัตตา, คุณหมูอวกาศ, น้อง๐L๐, น้องอิง, คุณลุงดูบัว, คุณครูน้อง, น้องjib, น้อง Moo Fon, พี่อาย(เค้าเมล์ไปค่ะ^^) ยินดีที่ได้รู้จักคุณ st_malic, คุณ rabbit, คุณจันทร์เจ้าขา, น้องbometazo, คุณหนอนน้ำ, น้องหนู, คุณนันจัง(ยังไม่มีวิธีที่ทำให้ทุกๆเพลงในแต่ละหน้ามารวมเป็นเพลงต่อๆกันโดยที่ไม่ต้องคลิกเองค่ะ^^"), คุณsomsy, น้องก้อนหินที่ไร้หัวใจ ดีใจที่แวะมานะคะ และต้องขอขอบคุณสำหรับคำทักทายจากหลายๆมิตรภาพที่ต้อนรับดิฉันที่ hi5 ด้วยค่ะ รวมถึงเพื่อนๆกับน้องๆบางคนที่น่ารักมากอุตส่าห์เข้าไปเปิดบ้านอยู่เป็นเพื่อนกันที่นั่นด้วยขอบคุณจริงๆค่ะ
ป.ล.3 มีโอกาสได้เข้าไปเห็นข้อความทักทายของเพื่อนเก่าๆที่หายไปนานในหน้าก่อนด้วย ขอบคุณที่แวะเข้ามาฝากความคิดถึงและห่วงใยผ่านในหน้าบทเพลงที่ชอบ(ขออนุญาตไม่ระบุชื่อ เพราะเขาบอกเอาไว้ว่าไม่อยากจะแสดงตัวนะคะ) อยากจะบอกว่ารู้สึกคิดถึงและระลึกถึงอยู่เสมอ เช่นเดียวกันกับเพื่อนๆอีกหลายคนที่ห่างหายกันไปนานแสนนานค่ะ อยากให้กลับเข้ามาอยู่ใกล้ๆเป็นเพื่อนกันที่นี่เหมือนเดิมนะคะ
และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ขอบคุณสำหรับทุกๆมิตรภาพที่นี่ ที่ทำให้ดิฉันรู้สึกว่าพื้นที่ในโลกไซเบอร์ตรงนี้คงเป็นที่แห่งเดียว ที่ไม่เคยทำให้ดิฉันเเหงาหรือรู้สึกว่าโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวเพียงลำพังเลยสักครั้ง ขอบคุณค่ะ
.
Dreams Upon Those Wings
.
เพลง: ความรักไม่ทักทาย
ศิลปิน: หนึ่ง ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์
อัลบั้ม: Sleepless Society 2
มองใครๆ ที่มีรัก น้อยใจตัวเองทุกที
มีอะไรที่ฉันไม่ดี ช่วยบอกฉันที...ทำไม
เหตุใดความรักไม่ทักกับฉันบ้างเลย
ผ่านมาแล้วก็เฉย...ไม่สนใจ
เหตุใดจึงวนเวียนแล้วเลยไป...ฉันอยากรู้
คนบางคนไม่อยากรัก ก็ยังลำเอียงทักทาย
คนบางคนรอมาแทบตาย ไม่เคยสนใจใยดี
เหตุใดความรักไม่ทักกับฉันบ้างเลย
ผ่านมาแล้วก็เฉย...ไม่สนใจ
ได้แต่รอความรักนั้นเห็นใจ ช่วยทักทายคนอย่างฉันที
เหตุใดความรักไม่ทักกับฉันบ้างเลย
ผ่านมาแล้วก็เฉยไม่สนใจ
ได้แต่รอความรักนั้นเห็นใจ ช่วยทักทายคนอย่างฉันที
ได้แต่รอความรักนั้นเห็นใจ...ช่วยทักทายทีสักครั้งหนึ่ง
.......................................................................
.
คิดถึงพี่หงษ์จังเลย กันดองบลอคนานมากๆ
เข้ามาฟังเพลงเพราะๆค่ะ
...
