.

หายไปตั้งนาน...จะขึ้นต้นว่ายังไงดีนะคะ ^^"
.

"สวัสดีค่ะ"
.

อันที่จริงหน้านี้เป็นหน้าที่ตั้งใจจะอัพมาหลายวันแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมเวลาที่ดิฉันห่างหายไปจากพื้นที่หน้าบ้านของตัวเองนานๆทีไร พอถึงเวลาที่ตั้งใจว่าจะเข้ามาอัพ ก็มักจะมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่ทำให้ต้องสะดุดอยู่เสมอ จากประสบการณ์ที่ผ่านมามีประมาณ 3 ช่วงที่ดิฉันหายไป พอกลับมาอัพปุ๊บ เช้าขึ้นมาอีกวันระบบก็จะ down ไปพักหนึ่งทันที  เอ...หรือจะเป็นสัญญาณเตือนเพื่อบอกอะไรรึเปล่าคะ? 

(ประมาณว่า...กลับมาทำไมนะ ^^")  

แหะๆล้อเล่นค่ะ จริงๆแล้วเข้าใจนะคะ เพราะบอกได้เลยว่าตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่จนถึงวันนี้ ก็มีความรู้สึกว่าไม่อยากที่จะซัดเซพเนจรไปอยู่ที่ไหนอีก แม้ว่าอาจจะมีบางช่วงที่หายๆไปเพราะความจำเป็นส่วนตัว และถึงแม้สำหรับการกลับมาในครั้งนี้ จะมาพบกับเหตุการณ์ที่ทำให้สะดุดครั้งใหญ่(ในแง่ของความเปลี่ยนแปลง)นั่นก็คือหมู่บ้านที่กรุณาแบ่งเนื้อที่ให้ดิฉันได้อยู่อาศัยแห่งนี้ (Exteen) ได้ทำการพัฒนาและอัพเกรดระบบ แต่ทางทีมงานที่น่ารักก็ใช้ระยะเวลาเพียงแค่สั้นๆ และมันก็เป็นการเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีมากขึ้นจนแปลกตาแทบจะไม่เหลือเค้าเดิมเลยค่ะ ซึ่งเท่าที่พอจะบอกได้จากที่ได้ใช้เวลาหลายวันที่ผ่านมาในแต่ละคืนหมดไปกับการเดินสำรวจบริเวณรอบๆหน้าหมู่บ้าน พบว่ามีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าที่นี่น่าอยู่ขึ้นมากเชียวค่ะ แต่คงต้องขออนุญาตไม่กล่าวลึกลงไปในรายละเอียดนะคะ เพราะยอมรับว่าสำหรับตัวเองก็ยังคงอยู่ในช่วงที่กำลังศึกษาและทำความคุ้นเคยเช่นกันค่ะ กว่าจะปรับ theme ให้กลับมาคล้ายลักษณะเดิมแบบนี้ได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร (ถ้าไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงลองกด refresh ดูนะคะ) เพราะดิฉันดันไปทำให้มันพิสดารไปจากปกติไว้เองตั้งแต่แรก ^^"
.

ช่วง 2 เดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงที่ใช้เวลาและความคิดหมดไปกับภาระหน้าที่ซึ่งเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งความนึกคิดและในสมองดูเหมือนจะเต็มไปด้วย "งานและงาน" เวลาที่ใช้พักผ่อนเพียงแค่อาทิตย์ละ 1 วันก็เริ่มจะทำให้ดิฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเพียงพอเสียแล้วล่ะค่ะ และนี่ก็คงจะเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้หายๆไปด้วย แล้วยิ่งหลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้พอถึงวันหยุดก็ไม่ค่อยได้พักอยู่ที่บ้าน เนื่องจากจะมีธุระสำคัญที่ต้องไปทำอยู่ตลอด อย่างเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้(7 ต.ค.)ก็ต้องไปช่วยงานแต่งงานของพี่สาวคนหนึ่ง (ช่วงปลายๆปีแบบนี้...คงเป็นช่วงเทศกาลสำหรับการตกลงปลงใจในการใช้ชีวิตคู่ใช่มั้ยคะ?) ^^ 
.

และทุกครั้งที่ได้ไปงานที่มีการฉายสไลด์เกี่ยวกับประวัติหรือเรื่องราวความเป็นมาจนกลายเป็นความรักของคู่บ่าวสาว ดิฉันก็มักอดไม่ได้เลยสักครั้งที่จะเกิดความรู้สึกตื้นตันจนน้ำตาซึมระหว่างที่นั่งชมภาพประทับใจประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของงานเสียเองเนื่องจากพลอยรู้สึกยินดีและมีความสุขตามไปด้วยที่เขาได้พบและครองคู่กัน (ดิฉันรู้นะ...พวกคุณๆหลายคนก็คงเป็นแบบเดียวกันอย่างดิฉันนี่ล่ะ^^) 

ก็คนรักกันที่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มันถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีนะคะ คุณคิดอย่างนั้นมั้ย? 
.

 
.

แต่ไม่รู้ว่าเวลาที่ไปงานแบบนี้...จะมีใครเจอเหมือนอย่างที่ดิฉันเจอรึเปล่า?
สำหรับสาว(โสด)ที่อยู่ในวัยเดียวกันกับดิฉัน
ก็...เป็นวัยสะรุ่น(ใหญ่)แล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงาน
คำถามที่ชวนให้อยากเดินเลี่ยงหนีออกไปจากบริเวณฝูงชน
.

"แล้วเมื่อไหร่จะแต่งเหมือนอย่างคนอื่นเขาบ้างล่ะ?"

เจอคำถามนี้ครั้งแรกดิฉันยังตอบแบบติดตลก(ปนเอาจริง)...

"ก็วันนี้ล่ะค่ะ...ตั้งใจว่าถ้าใครเข้ามาขอก็จะแต่งไปกับเขาเลย!" (แต่น่าเสียดายที่ไม่มี -*-)
.

ถ้าทุกอย่างจบอยู่เพียงแค่นี้ก็คงจะไม่เป็นไร...แต่ทว่า...
เกือบตลอดทั้งคืนในงานไม่ว่าดิฉันจะไปทางไหน...ก็จะต้องมีคนตั้งคำถามเดียวกันให้ตอบซ้ำหลายที
คิดในใจ(ตอนที่คนแรกมาถาม...ทำไมพวกคุณไม่เข้ามาฟังให้พร้อมกันเสียเลยนะ?)

จากความรู้สึกในคืนนั้น....
สิ่งที่อยากจะบอกออกไปก็คือ เรื่องของคำพูดเป็นสิ่งที่สำคัญนะคะ
และวิธีพูดในการตั้งคำถามถึงสิ่งที่คุณอยากจะรู้มันก็สำคัญเช่นกัน...
.

อย่าถามเลยค่ะ....ถ้าคุณคือหนึ่งในคนเหล่านั้นที่ชอบตั้งคำถามกับใครๆแบบนี้
เพราะคุณอาจจะไปทำร้ายความรู้สึกของคนที่ถูกคุณถามโดยไม่รู้ตัวก็เป็นได้
ด้วยมารยาททางสังคม...เขาอาจจะตอบคำถามของคุณพร้อมใบหน้าที่ยิ้มหวานละไม
แต่สิ่งที่คุณมองไม่เห็น...และคงจะไม่มีวันมองเห็น
นั่นก็คือความรู้สึกในใจที่ยากเกินบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำใดๆ
.

"คนมีคู่...ไม่รู้หรอก!"
.

คงไม่มีใครตอบได้ว่ารักแท้ที่เป็นของเรากำลังรอคอยเราอยู่ที่ไหน...และจะได้พบกันเมื่อไหร่
แต่สำหรับใครที่มั่นใจว่าพบแล้ว...
ก็อย่าลืมทนุถนอมรักษาความรักอันล้ำค่าที่คุณมีอยู่เอาไว้ให้ดีๆ นะคะ
และดิฉันก็ขอแสดงความยินดีจากใจจริงเลยค่ะ....
เพราะคุณอาจจะเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนบนโลกนี้
ที่โชคดีเพราะตามหาอีกครึ่งชีวิตของตัวคุณเองจนเจอ...
.

.......................................................................