.
ยาวมากนะคะ...สำหรับในเอนทรี่นี้
(ขู่ไว้ก่อนค่ะ...ฟ่อๆ 
)
.
จะเป็นเพราะความที่ห่างเหินและว่างเว้นไปนานจากการเข้ามาอัพเดท จนมาถึงวันที่ดิฉันพร้อมจะกลับมาถ่ายทอดเรื่องราวและบอกเล่าความรู้สึกผ่านตัวหนังสือถึงพวกคุณเหมือนอย่างเคย ดิฉันก็กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงส่วนไหนก่อนดี ทั้งๆที่มีหลายสิ่งหลายอย่างเต็มไปหมด ที่รู้สึกว่าอยากจะนำมาพูดคุย (สารภาพว่าเข้ามานั่งเงอะๆ งะๆ อยู่ตรงหน้าแป้นพิมพ์แบบนี้มาหลายวันแล้วนะคะ...อายจังเลยค่ะ)
และความตั้งใจที่สำคัญมากของดิฉันสำหรับเอนทรี่นี้ก็คือ อยากจะขอขอบคุณสำหรับทุกๆข้อความที่คุณฝากเอาไว้เพื่อเป็นกำลังใจในหน้า "บทเพลงจากความรัก" และขอบคุณสำหรับคำอวยพรวันเกิดเพื่อนคนพิเศษของดิฉันในหน้าที่แล้วด้วยค่ะ
แต่ก่อนอื่น ดิฉันอยากจะขออนุญาตใช้พื้นที่ตรงนี้ตอบข้อความที่ 67 ในหน้าก่อนของคุณ Ammy ด้วยว่า ดิฉันไม่โกรธคุณ Ammy นะคะ เพราะดิฉันเข้าใจค่ะ ว่าคุณ Ammy ไม่ได้รู้จักดิฉันก็เลยฝากข้อความเอาไว้แบบนั้น
เพราะถ้าคุณแวะเข้ามาบ่อยหรือรู้จักดิฉันจริงๆ คุณก็จะต้องรู้ว่าที่นี่ไม่เคยเปิดให้ขอเพลงหรือดาวน์โหลดเพลงเลยแม้แต่เพียงครั้งเดียว และถ้ามีหน้าไหนที่ทำให้รู้สึกว่าเป็นการเชิญชวนให้คิดเช่นนั้น ดิฉันก็อยากจะขอรบกวนให้คุณ Ammy ช่วยลงลิงค์ของหน้านั้นเอาไว้ให้ด้วยค่ะ (ไม่ได้เป็นการท้าทายนะคะ...แต่เป็นการขอความช่วยเหลือ เพื่อที่ดิฉันจะได้รีบเข้าไปตรวจสอบและทำการแก้ไขเพื่อไม่ให้มีใครเข้าใจผิดอีก) และถ้าถามว่าทำไมไม่ให้ดาวน์โหลด ดิฉันก็จะขอตอบสั้นๆ แต่คิดว่าทุกคนคงจะเข้าใจได้ไม่ยากก็คือ...
มันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และผิดกฎค่ะ
ซึ่งคุณแชมป์เว็บมาสเตอร์ของที่นี่ก็เคยแจ้งเอาไว้แล้วด้วยเช่นกัน (ดิฉันขออนุญาต Snap ข้อความจากที่บลอคของคุณแชมป์มาลงไว้เพื่อประกอบคำอธิบายนะคะ)
.
.
เรื่องของกฎระเบียบ เป็นเรื่องที่ดิฉันให้ความสำคัญค่ะ แม้แต่ในโลกส่วนตัวซึ่งเป็นชีวิตการทำงาน ดิฉันก็มักจะบอกกับน้องๆพนักงานที่บริษัททุกครั้งที่มีการเจ้งกฎระเบียบให้เขารับทราบว่า "เมื่อคนเรามีการรวมตัวเข้ามาอยู่ร่วมกันจนกลายเป็นสังคม เราก็จำเป็นที่จะต้องมีกฎและต้องยึดปฏิบัติไปตามข้อกำหนดของสังคมนั้นๆ ทุกๆคนจึงจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขและเป็นระเบียบเรียบร้อย และไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็ตาม เราก็ไม่ควรที่จะทำให้เจ้าของบ้านเขาเกิดความไม่สบายใจที่จะรับเราไว้" และสำหรับที่นี่(exteen) กฎระเบียบที่ถูกตั้งเอาไว้ก็ไม่ยากในการที่จะปฏิบัติเลยสักนิด ซึ่งจริงๆแล้วสำหรับเรื่องการลงเพลงนั้น ดิฉันเคยได้ยินว่าแม้แต่การนำมาเผยแพร่ให้ได้ฟังกันแบบนี้ ก็อาจจะเข้าข่ายผิดพระราชบัญญัติการละเมิดลิขสิทธิ์ด้วยซ้ำ นี่ดิฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าต่อไปจะถึงขั้นห้ามไม่ให้นำมาลงเลยด้วยหรือเปล่า (เห็นหลายที่ออกเป็นกฎเช่นนั้นแล้วค่ะ)
.
เพื่อนๆที่มาฟังเพลงด้วยบ่อยๆจะรู้ว่าดิฉันชอบพูดเสมอว่าดิฉันเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง
จะเลือกเอามาลงก็เฉพาะแต่เพลงที่ตัวเองอยากนำมาลง(เท่านั้น)
และทุกๆเพลงที่นำมาลงในแต่ละหน้า...ก็ไม่ใช่ว่าดิฉันสักแต่ไปหยิบๆแล้วเอามาวาง
หากแต่อารมณ์และความรู้สึกที่มีอยู่ ณ เวลานั้นๆ จะถูกถ่ายทอดออกมาให้เห็นผ่านทางบทเพลงด้วย
ซึ่งนั่นก็คือปณิธานหลักเพียงข้อเดียวที่คิดไว้ตั้งแต่วันแรกที่ตัดสินใจเข้ามาอยู่ที่นี่
.
"ให้บทเพลงช่วยแทนความคิด...เพราะชีวิตของฉันคือเสียงเพลง"
.
ดิฉันแค่ต้องการใช้เสียงเพลงที่เลือกด้วยหัวใจ(ตัวเอง)เป็นสื่อที่ใช้แสดงแทนความรู้สึก
เพราะในบางครั้ง....เนื่องจากความจำเป็นและด้วยเหตุผลหลายอย่าง
มันทำให้ดิฉันไม่สามารถที่จะแสดงความรู้สึกอันละเอียดอ่อนเหล่านี้ต่อหน้าใครๆ
เมื่อต้องกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในโลกประจำวันที่แท้จริงได้
.
เพราะฉะนั้น....ทุกๆหน้า ทุกๆข้อความ และทุกๆเพลงที่อยู่ที่นี่
ดิฉันทำขึ้น.... "ด้วยใจ...ด้วยใจ และด้วยใจ" เท่านั้นจริงๆ ค่ะ
.
และหากว่าจะมีเพียงแค่ใครสักคนที่อาจจะหลงผ่านเข้ามาด้วยความบังเอิญ แล้วเกิดความรู้สึกดีๆ มีความสุขไปกับเสียงเพลงที่ถูกเลือกเอาไว้แล้วในแต่ละหน้า ดิฉันก็ถือว่าสิ่งนั้นคือผลปันกำไรและรางวัลที่ช่วยเพิ่มความสุขและความดีใจให้กับตัวเองเพิ่มมากขึ้นอีกหนึ่งเท่า
ซึ่งถ้าจะถามความรู้สึกที่แท้จริงแล้ว ดิฉันไม่ค่อยชอบที่จะพูดถึงเรื่องจำนวนของคนเข้าชม เพราะตัวเลขพวกนั้นไม่ได้มีผลอะไรเลยแม้แต่เพียงนิดเดียวกับบ้าน "Miracle of Love" หลังนี้ ไม่ว่าจะเป็นการดำรงอยู่ต่อไป..หรือการที่ดิฉันเลือกที่จะปิดมันลง แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั่นคือมิตรภาพและความรู้สึกที่อบอุ่นในนี้ต่างหาก...
.
คุณเว็บมาสเตอร์ที่นี่ไม่เคยมากดดันดิฉันว่า...
"ถ้าบลอคของคุณไม่มีคนเข้า...คุณจะถูกขับออกไปจาก Exteen"
และเช่นเดียวกันกับที่ไม่เคยประกาศว่า...
"ถ้าบลอคของคุณมีคนเข้าชมมากที่สุด...คุณจะได้รับรางวัลเป็นโล่ห์ทองคำ"
.
และถ้าจะให้เลือกระหว่างการพยายามทำให้ทุกคนพอใจเพื่อหวังว่าจะได้เป็นบลอคยอดนิยมที่มีคนเข้ามาชมมากที่สุด หากแต่จะต้องแลกมาด้วยการสูญเสียความศรัทธาและความเป็นตัวเองไปแล้วละก็...
.
ดิฉันก็ยินดีกับการขอเลือกเป็นบลอคที่ไม่มีใครเหลียวแล...แต่ก็มีความสุขมากมาย
เพราะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำมากกว่าค่ะ
.
" Please,let me be...just what I wanna be! "
.
และนี่ก็คือคำอธิบายที่เป็นคำตอบของคำถามที่ว่าทำไมดิฉันจึงขอปิดไม่รับเล่น Tag
ทั้งที่มีเพื่อนๆ และน้องๆหลายคนที่น่ารักอุตส่าห์มีน้ำใจนึกถึงดิฉัน
ซึ่งดิฉันต้องขอโทษอย่างเป็นทางการตรงนี้อีกครั้งนะคะ
เพราะทุกๆครั้งที่เข้าไปบอกปฏิเสธ...ดิฉันไม่เคยได้ให้เหตุผลเลยว่าเพราะอะไร
แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเสมอๆ...คือความเสียใจ
เพราะเกรงว่าจะต้องสูญเสียมิตรภาพที่สวยงามนั้นไป
เพียงเพราะความเอาแต่ใจของตัวดิฉันเอง...
.
แต่ต้องขอบคุณทุกคนจากใจจริงๆค่ะ เพราะไม่มีใครตัดสายใยมิตรภาพอันเนื่องมาจากนิสัยที่ไม่ดีตรงนี้ของดิฉันเลย และอยากจะขออธิบายให้เข้าใจอีกว่า สำหรับบางที่ที่มีการเชิญชวนให้เพื่อนๆเข้าไปเยี่ยมนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าดิฉันจะมองว่าไม่ดีนะคะ เพราะดิฉันเข้าใจว่าวัตถุประสงค์ของการเข้ามาอยู่ตรงนี้ของแต่ละคนนั้นมีความแตกต่างกัน บางคนเขียนเรื่องราวที่เป็นความรู้ซึ่งเป็นเรื่องที่เป็นการช่วยเปิดโลกทัศน์ให้กับอีกหลายๆคนได้รู้ตามไปด้วย ซึ่งถ้าไม่มีการประชาสัมพันธ์หรือเชิญชวน สิ่งที่นำมาบอกเล่าลงเอาไว้ก็คงเป็นเหมือนเพียงแค่เรื่องๆนึงที่ถูกเก็บไว้เป็นบันทึกส่วนตัวที่ได้ประโยชน์ก็แค่เฉพาะกับตนเองเพียงเท่านั้น และสำหรับบางคนที่เขียนเรื่องทั่วๆไป ก็อาจจะมีวัตถุประสงค์ที่จะเข้ามาหาเพื่อนเพื่อทำความรู้จักพบปะพูดคุย และแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ ที่ได้ไปพบเจอ ซึ่งต้องยอมรับว่าดิฉันได้มิตรภาพของความเป็นเพื่อน จากที่นี่มากกว่าที่ไหนๆที่เคยผ่านมาเลยล่ะค่ะ และถ้าคุณ Ammy ได้มีโอกาสกลับเข้ามาอ่านข้อความตรงนี้ ดิฉันคงจะต้องเป็นฝ่ายกล่าวคำขอโทษกับคุณ Ammy มากกว่า ถ้าสิ่งที่ดิฉันเขียนมานี้จะทำให้คุณโกรธ แต่ดิฉันก็คิดอย่างนั้นจริงๆค่ะ และทั้งหมดที่กล่าวมานี้ ดิฉันไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้คุณ Ammy หรือว่าใครๆต้องรู้สึกไม่ดีนะคะ เพียงแต่ดิฉันอยากจะอธิบายถึงจุดยืนของตัวเองให้ทุกคนได้รู้ก็เท่านั้น เพราะดิฉันเชื่อว่ายังมีอีกหลายคนเช่นกัน ที่อาจจะไม่เคยรู้มาก่อน และรายละเอียดที่เคยอัพไว้จะอยู่ในหน้านี้ค่ะ
.
.
และนับตั้งแต่ในวันแรกมาจนถึงวันนี้...ดิฉันก็ยังขอยืนยันคำเดิมเสมอ...
"เพื่อนใหม่คือของขวัญจากฟ้าและเพื่อนเก่าคืออัญมณีที่นับวันจะยิ่งเพิ่มค่า"
.
เพราะเกือบทุกๆ คนที่ดิฉันมีโอกาสได้ทำความรู้จักผ่านพื้นที่ตรงนี้ เพื่อนๆ ที่น่ารักของดิฉันเหล่านี้ ก็ทำให้ดิฉันมั่นใจและรู้สึกได้ว่ามิตรภาพจากใจที่ได้รับจากพวกเขา คือของขวัญอันล้ำค่าที่ฟ้าตั้งใจส่งมาเพื่อมอบให้ดิฉันอย่างแท้จริง
ขอสารภาพว่าสำหรับเอนทรี่ "บทเพลงจากความรัก" ดิฉันใช้เวลาในการอ่านทุกๆตัวอักษรที่ถูกร้อยเรียงจนกลายมาเป็นแต่ละข้อความของคุณอย่างละเอียดยิ่งกว่าทุกครั้งที่ดิฉันเคยอ่านคอมเม้นต์มา และไม่ใช่เพียงแค่รอบเดียวนะคะ แต่วนกลับไปอยู่หลายรอบกับทุกๆ ข้อความที่คุณฝากกำลังใจเอาไว้ให้ในหน้านั้น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันแทบจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกค่ะ มันมากเกินกว่าความตื้นตัน...ยิ่งกว่าความปลื้มปิติดีใจ เพราะอย่างที่บอกค่ะว่าจำนวนคอมเม้นต์ไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่(บางวันดิฉันก็เลือกที่จะปิดไม่รับไปเลยเสียด้วยซ้ำ) แต่ความรู้สึกต่างๆ ที่ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือในแต่ละคอมเม้นต์พวกนั้นต่างหากที่เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับดิฉัน มันเป็นเหมือนกำลังใจที่ช่วยสร้างพลังให้กับดิฉันทุกครั้งเวลาที่รู้สึกว่าเหนื่อยและท้อ แต่พอได้เข้ามาเห็นว่ามีคนชอบในสิ่งที่ดิฉันคิดหรือทำอยู่ มีคนกำลังรอที่จะฟัง รอที่จะได้อ่านสิ่งที่ดิฉันอยากจะเขียนในแต่ละหน้า ซึ่งในความคิดของดิฉันแล้ว ถ้าหากจะมีสักวันที่ดิฉันเขียนแล้วไม่มีใครแวะเข้ามา หรือตัวเลขของจำนวนคอมเม้นต์มันจะเหลือเพียงแค่ข้อความเดียว แต่ถ้าคอมเม้นต์นั้นถูกเขียนขึ้นด้วยความตั้งใจเพื่อที่จะแลกเปลี่ยนความรู้สึกระหว่างกันและกันจริงๆ วันนั้นดิฉันก็มีความสุขมากมายเพียงพอแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะ
และบางข้อความก็ทำให้ต้องอมยิ้ม(ในความน่ารัก) เช่นคุณนีโอที่บอกว่าตอนแรกนึกว่าเป็นเพราะดิฉันแอบไปเปิดบ้านร้องเพลง เลยไม่มีเวลามาอัพ (กระซิบว่ามีส่วนจริงค่ะ :P) หรือข้อความของคุณหมอเชนที่บอกว่าเวลาที่ดิฉันบอกว่าจะไม่เขียน ก็จะลุ้นกันตัวโก่งอยู่เรื่อย(ว่าให้ไปเสียทีหรือเปล่าคะ แหะๆ ล้อเล่นค่ะ :P) อยากจะนำมาพูดถึงและทักทายให้หมดทุกข้อความแต่ดิฉันก็เกรงว่าหน้านี้จะยาวจรดพื้นอ่านกันสามวันสามคืนก็ไม่จบแน่ๆ ก็เลยขออนุญาตขอบคุณทุกๆ คนเอาไว้ตรงนี้แทนนะคะ และสำหรับเพื่อนๆน้องๆ บางคนที่เขียนได/บลอค มาจนถึงวันนี้ดิฉันก็ขอยอมรับผิดว่ายังไปหาได้ไม่หมดทุกที่ที่อยากจะเข้าไปแสดงความขอบคุณ ต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะดิฉันมีเวลาเข้ามาที่นี่น้อยลงกว่าเดิมมาก และบางครั้งก็พลาดโอกาสที่จะเข้าไปอ่านข้อความที่ถูกฝากเอาไว้ในหน้าเก่าๆ ที่ตัว Comment Alert จะสามารถแจ้งเตือนได้แค่เฉพาะ 5 เอนทรี่ล่าสุดที่ถูกฝากข้อความ และในบางหน้ากว่าจะไปเจอ มันก็นานเป็นเดือนๆแล้ว ขอโทษอีกครั้งค่ะ
.
" Who knows how long I've loved you
You know I love you still "
.
เพลงนี้...น่ารักดีนะคะ
.
" Will I wait a lonely lifetime?
If you want me to I will "
.
I w i l l . . .
.
.
เฮ้อ...แฮ่กๆ ยาวสะใจ แต่ดิฉันรู้ว่าคุณหายคิดถึงดิฉันกันแล้ว
.
ป.ล.1 ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาฟังเพลงเป็นเพื่อนกันค่ะ
ป.ล.2 ขอบคุณคุณ Here Be(ทำไมรู้ล่ะคะว่าคราวนี้ตั้งใจจะไม่ใส่ชื่อคุณเพราะคุณมีบ้านเป็นของตัวเองแล้วนี่นา ยังแอบมาลอบบี้ไว้ด้วยอีกว่าให้ใส่ ^^" ), คุณ somewhere(ไม่อยากเดาเลยค่ะว่าเป็นใครแต่ขอบคุณนะคะสำหรับกำลังใจ), น้อง ariaz, น้อง bometazo, คุณสร้อย, น้อง yuyu, คุณครูน้อง, คุณลุงดูบัว, คุณ Dark Phanthom, น้องจิ๊บ(สู้ๆ นะคะพี่หงส์เอาใจช่วยค่ะ), คุณหลง, น้องยุ้ย, น้อง Moo Fon(คราวนี้ก็หายไปนานตามพี่หงส์เลยนะคะ คิดถึงค่ะ), น้อง deedy(สบายดีใช่มั้ยคะ^^), น้องโขดหิน(คิดถึงค่ะ), แม่นุช(ดีใจมากๆค่ะที่แวะมา ^^) และยินดีที่ได้รู้จัก คุณ pookpikoe, คุณ pinn, น้อง BeeRHeiNeKeN, คุณ nanioka, คุณหมาวัด, คุณ Black_devil, น้องแจน, คุณคนผ่านทาง, น้องอุ๊(ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ) และต้องขอโทษสำหรับหลายคนที่เมล์มาเป็นกำลังใจด้วยนะคะ พึ่งมีโอกาสได้เช็คเมล์ก็เลยพึ่งเห็นจริงๆ ค่ะ จะรีบตอบให้เร็วที่สุดนะคะ ขอบคุณและขอโทษด้วยนะคะ
ป.ล.3 Love you forever, and forever. Love you with all my heart. Love you whenever we're together. Love you when we're apart...
.
Dreams Upon Those Wings
I Will - Alison Krauss (Love remixed by doosong)
Who knows how long I've loved you
You know I love you still
Will I wait a lonely lifetime?
If you want me to I will
And if I ever saw you
I didn't catch your name
But it never really mattered
I will always feel the same
Love you forever, and forever
Love you with all my heart
Love you whenever we're together
Love you when we're apart
And when at last I find you
Your song will fill the air
Sing it loud so I can hear you
Make it easy to be near you
The things you do endear you to me
Oh, you know I will
I will...
.
.
