.

ชีวิตคนเรานั้นสั้นเกินกว่าที่จะตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับความเสียใจ

ดังนั้นจงรักและใส่ใจกับคนที่เขาดีกับคุณ...ทำลืมๆไปเสียบ้างกับคนที่ทำตรงกันข้าม...

จงเชื่อว่าทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างมีเหตุและผล

ถ้าคุณได้รับโอกาส...ก็จงอย่าปฏิเสธ

และหากว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตของคุณ...ก็จงปล่อยให้มันเป็นไป

ไม่มีใครบอกว่ามันจะเป็นเรื่องง่าย...แต่สัญญาได้ว่ามันจะคุ้มค่า

.

.

"เชื่อว่าคุณคงจะเคยเห็นข้อความข้างบนนี้บ่อยๆ
แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถทำเช่นนั้นได้จริงๆ?"

ก็ด้วยธรรมชาติของมนุษย์ เรามักจะจดจำฝังใจและจมอยู่กับสิ่งที่ทำให้เรามีความทุกข์มากกว่าที่จะเลือกหันกลับมาใส่ใจดูแลและรักษาความสุขที่ตนเองมีอยู่ไม่ให้มันสูญหายไป...

"คุณคือคนหนึ่งที่เป็นอย่างนั้นรึเปล่า?
หากคำตอบของคุณคือคำว่า "ใช่"
ถ้าอย่างนั้น...เราก็คงเป็นพวกเดียวกัน"

.

.

ดิฉันมักจะได้ยินใครหลายคนพูดถึงการใช้ชีวิตให้คุ้มค่า แต่คำว่า "คุ้มค่า" สำหรับความรู้สึกของคนๆหนึ่ง ก็ใช่ว่าจะเป็นนิยามหรือความหมายของอีกคนหนึ่งเสมอไป บางคนเลือกที่จะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าโดยทำในสิ่งที่ตนเองชอบหรืออยากทำ...และบางคนก็เลือกทำในสิ่งที่ถึงแม้ว่าตัวเองอาจจะไม่ชอบ หรือแม้ว่าผลจากการกระทำนั้นอาจจะไม่ใช่ความสุขที่ได้กลับคืนมาที่ตนเอง แต่เป็นเพราะมันคือความจำเป็นที่จะต้องทำ...ซึ่งไม่ว่าคุณจะใช้ชีวิตในรูปแบบไหน ขอเพียงแค่ไม่ไปเบียดเบียนใครและไม่ได้ทำให้ใครต้องมาเดือดร้อนจากผลการกระทำของคุณ ดิฉันก็คิดว่าการใช้ชีวิตของคนๆนั้นเหมาะสมและคุ้มค่าแล้ว กับการที่ได้มีโอกาสเกิดมาบนโลกใบนี้...

พูดถึงเรื่องของความคุ้มค่าในการใช้ชีวิต....มีเพื่อนที่ทำงานหลายคน ชอบหาว่าดิฉันมีวิธีการดำเนินชีวิตที่ไม่ค่อยคุ้ม เพราะกิจวัตรในแต่ละวันของดิฉัน มันเหมือนจะมีอยู่เพียงแค่ 2 ที่ที่คุณจะสามารถหาดิฉันพบ นั่นก็คือ บ้านกับที่ทำงาน ซึ่งระยะทางระหว่างทั้ง 2 ที่นั้นก็ช่างห่างไกลกันเสียเหลือเกิน เคยลองคำนวณๆดูแล้ว ดิฉันจะต้องใช้เวลาเดินทางอันยาวนานมากๆ คือประมาณ 5-7 นาที

จนเดี๋ยวนี้พอหลังเลิกงานก็เลยไม่ค่อยมีใครอยากจะชวนดิฉันไปไหน เพราะรู้อยู่แล้วว่าคำตอบที่ได้มันคืออะไร หลายคนอาจจะไม่เข้าใจ แต่ดิฉันก็มีคำตอบและมีเหตุผลในแบบที่เป็นของตัวเอง...

" เพราะข้างนอกนั่น...ไม่ได้มีความสุขในแบบที่ฉันต้องการจะตามหา"

ก็อย่างที่บอกนั่นละค่ะ ทุกๆคนมีวิถีการใช้ชีวิตในแบบที่แตกต่างกันและดิฉันก็เลือกที่จะเป็นแบบนี้ จะมียกเว้นก็เฉพาะในบางวันที่หัวใจดิฉันมันเตลิด อยากที่จะออกไปเดินซื้อของใช้ในห้างหรือหาของกินอร่อยๆ :)

.

.

บ่นจนยาวเลยค่ะ...จะมีกี่คนกันนะที่จะอ่านมาจนถึงตรงนี้...พูดเรื่องเพลงดีกว่า ^^

วันนี้เลือกที่จะนำเพลงนี้มาฝากค่ะ เป็นเพลงในแบบที่ดิฉันชอบ เพราะเป็นเพลงร่วมสมัยที่มีกลิ่นอายของความเป็นลาตินผสมกับความเป็นไทย ไม่อายและไม่กลัวใครจะหาว่าเชยค่ะที่ชอบแบบนี้ แต่รู้สึกภูมิใจและดีใจมากกว่าที่ได้เกิดมาเป็นคนไทย เพราะเรามีวัฒนธรรมอันสวยงามที่เป็นของเราเอง มีเครื่องดนตรีไทยที่เป็นเอกลักษณ์และมีความไพเราะจนเป็นที่ยอมรับในระดับสากล

เพลงนี้ชื่อว่า "เพ้อ" และมีเนื้อหาสื่อถึงอารมณ์เหงาๆ ตัดพ้อต่อว่าคนรักที่เดินจากไป และไม่เคยสนใจว่ามีใครคนหนึ่งที่แอบรักและเฝ้าคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา...

.

"หากเธออยู่ตรงนั้น...ห่วงกันบ้างไหม?
ว่ามีใครเก็บใจไว้ให้เธอ
อดทนตรงนี้ด้วยใจที่รอคอยแต่เธอ
ทุกคืนวันเฝ้าเพ้อแต่เธอ...เธอจะรู้บ้างหรือเปล่า"

.

.

ป.ล.1 ขอบคุณที่แวะมาฟังเพลงเป็นเพื่อนกันนะคะ

ป.ล.2 ขอบคุณคุณ Here Be คุณ ariaz น้อง hissay น้อง Moo Fon คุณครูน้อง คุณยุทธ (^^) น้องยุ้ย นู๋กาว(แวะไปหาที่บ้าน..แต่ทำไมปิดแล้วล่ะคะ?ฝากความห่วงใยไว้ให้น้องกาวตรงนี้ด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ) คุณป้าแอน(หายไปนานมากเลยค่ะ สบายดีนะคะ^^) น้องBest(^^) น้องปุ้ย(หนูสบายดีรึเปล่าจ๊ะ?) น้องจิ๊บ ที่แวะมาในหน้าก่อนและยินดีที่ได้รู้จักคุณ pui น้องแอม คุณ khami น้องนิว น้องBlue_waY คุณzoon คุณ Atom คุณ อุ๊อ๊ะ_เสียงของความรู้สึกและคุณ pookkapun ค่ะ

ป.ล.3 ถ้าหากเธออยู่ตรงนั้น...ห่วงกันบ้างไหม?

.

มหัศจรรย์แห่งหงส์ฟ้า

เพลง: เพ้อ
ศิลปิน : The bangkok acoustic