.
.
17.00 น. ได้เวลากลับบ้านแล้วสินะ...
เข็มวินาทีเหมือนจะค่อยๆ กระดิกตัวไปอย่างเชื่องช้าตั้งแต่เมื่อวาน
วันเริ่มต้นการทำงานวันแรกของสัปดาห์ใหม่...
วันที่ใครๆ หลายคนจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเวลาเข้างาน
.
" ว่างเปล่า "
.
ความรู้สึกบอกกับตัวเองว่าเหมือน "สิ่งสำคัญ" ที่เคยมีเคยมองเห็นบางอย่าง...หายไป
"แล้วอะไรล่ะที่มันหายไป...นึกซิ?"
.
ติ๊กตอก...ติ๊กตอก..ติ๊กตอก...
หมดเวลา!
.
"ไม่รู้ล่ะ! จะอะไรก็ช่างเถอะ...แต่รู้มั้ย?"
.
" คิ ด ถึ ง "
.
เดินออกมาจากออฟฟิศได้แค่ไม่กี่ก้าว อ้าว...ฝนเริ่มลงเม็ด!
ฉันแอบนึกในใจ...ฝนจ๋า จะตกก็รีบๆ ตกหนักลงมาซะตอนนี้เลยนะ
.
ถามตัวเองเบาๆ "เพราะอะไรถึงอยากให้ฝนตกตอนนี้ล่ะ? ไม่กลัวเปียกรึไง?"
" ก็....ตอนค่ำๆ มันจะได้ไม่ตกอีกไง! " (นี่ไง..หาคำตอบให้กับตัวเองได้ล่ะ!)
"อ้าว...แล้วทำไมถึงไม่อยากให้ฝนมันตกตอนค่ำๆ?"
.
" ก็........เป็นห่วง...."
.
"เอ่อ...."
.
" ไม่บอก! "
.
บ้า!....ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!
"เอาน่า!" (ฉันบอกกับตัวเอง)
"คนเราก็คงต้องมีบ้างล่ะนะ...ที่อยากจะคิดและทำอะไรโดยไม่ต้องมีเหตุผล"
.
"นี่ฉันคงจะเหงา..."
.
โอ่ว....ใช่แน่ๆ...ฉันคงจะ "แค่เหงา"
แต่มันคงจะไม่เท่าไหร่หรอก...ชินกับมันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?
เอาสิ....อดทนนะ!
อดทนให้เหมือนกับที่ฉันชอบปลอบคนอื่นว่า...แล้วอีกไม่นานมันก็จะผ่านพ้นไป
"ใช่!....แล้วอีกไม่นานความเหงามันก็จะต้องผ่านพ้นไป"
.
อ้าว...ถึงบ้านพอดี!
เดินตัวตรงเชิดหน้าเล็กน้อยแล้วบอกกับตัวเอง...
อืม...เข้มแข็งนะ! เพราะนี่มันพึ่งจะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น...
.
"ก็พื้นที่รอบๆ ตัวฉันมันยังจะต้องว่างเปล่าไปอีกตั้งหลายวันนี่!"
.
.
" พื้นที่ว่างเปล่า...โอบล้อมตัวฉันอยู่ทุกวัน
พื้นที่ว่างเปล่าไม่มีเธอ...ไม่มีความหมาย "
.
.
ป.ล.1 อย่าแปลกใจถ้าพวกคุณหลายคนจะไม่เข้าใจว่าดิฉันบ่นอะไร เพราะดิฉันกำลังคิดว่านี่ดิฉันคงจะอัพผิดบ้านแน่ๆ เลยเพราะส่วนใหญ่เรื่องแบบนี้จะต้องไปอยู่ที่บ้านเล็กหลังใดหลังหนึ่งของดิฉัน แต่ไหนๆ ก็มาอัพตรงนี้ไปแล้ว งั้นก็ถือซะว่าขอเปลี่ยนบรรยากาศไปก็แล้วกันนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ ^^"
ป.ล.2 ขอบคุณที่แวะมาฟังเพลงเป็นเพื่อนกัน(และมาฟังดิฉันบ่น)นะคะ ขอบคุณน้องยุ้ย คุณอนัตตา คุณลุงดูบัว คุณคนอื่นคนไกล คุณ PARADOX และน้องเจ ที่แวะมาในหน้าก่อนและยินดีที่ได้รู้จักคุณ MkMd ค่ะ
ป.ล.3 คุณ......(รู้ว่าจะต้องแอบเข้ามาอ่าน) ระวังฝนด้วยนะ
.
Dreams Upon Those Wings
เพลง: พื้นที่ว่างเปล่า
ศิลปิน: The Wanderers
เหมือนฝนที่พัดผ่าน ให้ความชุ่มชื่นก็จากไป
เธอแค่เพียงผ่าน เข้ามาทักทายก็จากไป
บางเวลาจะหาความเข้าใจ ไม่มีใครเลยแม้ในความฝัน
กาลเวลาปลอบโยนฉันให้เข้าใจ ไม่มีเธออยู่ตรงนี้
พื้นที่ว่างเปล่า โอบล้อมตัวฉันอยู่ทุกวัน
พื้นที่ว่างเปล่า ไม่มีเธอไม่มีความหมาย
คงมีแค่ความทรงจำ ที่ทำให้ฉันพอมีเรี่ยวแรง
พอที่จะประคองความฝัน ว่าสักวันจะมาถึง
บางเวลาจะหาความเข้าใจ ไม่มีใครแม้ในความฝัน
กาลเวลาปลอบโยนฉันให้เข้าใจ ไม่มีเธออยู่ตรงนี้
พื้นที่ว่างเปล่า โอบล้อมตัวฉันอยู่ทุกวัน
พื้นที่ว่างเปล่า ไม่มีเธอไม่มีความหมาย
.
.
