.

ก ลั บ ม า ( ซ ะ ) แ ล้ ว ล่ ะ ค่ ะ

ดิ ฉั น ห า ย ไ ป ยั ง ไ ม่ ทั น ที่ จ ะ น า น พ อ ใ ห้ ใ ค ร ไ ด้ คิ ด ถึ ง เ ล ย ใ ช่ มั๊ ย ล่ ะ ค ะ ?

. . .

งั้ น ห า ย ไ ป ใ ห ม่

. . .

ง่ า. . .ไ ม่ เ อ า ดี ก ว่ า เ ดี๋ ย ว พ ว ก คุ ณ จ ะ ลื ม ดิ ฉั น ^^
.

.

ขอบคุณสำหรับทุกๆ ข้อความและกำลังใจในหน้าก่อนนะคะ ได้อ่านข้อความที่คุณวาซาบิฝากเอาไว้ในเอนทรี่ก่อนก็รู้สึกว่าตรงกับใจค่ะ คุณวาซาบิบอกว่าเวลารู้สึกว่าท้อก็จะอยากที่จะกลับบ้าน ซึ่งดิฉันก็คิดอย่างเดียวกันและเชื่อว่าจะต้องมีเพื่อนๆ อีกหลายคนที่คิดแบบนี้ (ใช่มั๊ยล่ะคะ?)
.

สองวันที่ดิฉันหายไป หนึ่งวันเต็มๆ ก็ไปทำธุระเรื่องงานเผาศพของพี่สาวที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุที่เคยเล่าไว้ในคราวก่อนที่จันทบุรีค่ะ ส่วนอีกหนึ่งวันที่เหลือดิฉันได้มีโอกาสใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้านกับพ่อและแม่ ซึ่งผิดแผนเล็กน้อยจากที่ได้ตั้งใจกันเอาไว้ตั้งแต่ทีแรกว่าเราจะอยู่ที่จันทบุรีกันทั้งสองวัน แต่ปรากฎว่าที่บ้านของงานมีแขกอื่นๆ มากันเต็มไปหมด ครอบครัวของดิฉันก็เลยตัดสินใจที่จะกลับบ้านเพื่อไม่ให้ลุงกับป้าซึ่งเป็นเจ้าของบ้านจะต้องลำบากในการดูแลเรา
.

ช่วงเวลาที่อยู่ที่บ้านช่างเป็นเวลาอันแสนอบอุ่น ดิฉันเหมือนได้กลับไปเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยๆ ของแม่อีกครั้งเพราะแม่ทำทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ให้กับดิฉันพร้อมสรรพ จนดิฉันเองแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยเพราะแม่ไม่ยอมให้ทำ แม่บอกว่านี่คือความสุขของแม่ที่จะได้ทำอะไรๆให้กับดิฉันเหมือนเมื่อครั้งที่ดิฉันยังคงเป็นเด็กตัวเล็กๆ...พ่อแอบมากระซิบว่าแม่ไม่เคยหัวเราะและพูดเก่งเหมือนอย่างตอนที่ดิฉันกลับบ้านแบบนี้มานานมากแล้ว และคืนนั้นก็เป็นคืนพิเศษในรอบปีที่ดิฉันมีโอกาสได้นอนกับแม่ อ้อมกอดของแม่อุ่นละมุนด้วยรักเหมือนอย่างเคยเลยค่ะ อบอุ่นจนความทุกข์และความเหนื่อยล้าที่เคยมีมาแทบมลายหายไปสิ้น...อุ่นจนอยากที่จะอยู่แบบนั้นไปตลอดโดยไม่ต้องกลับมาทำงาน.....แต่ก็คงจะทำแบบนั้นไม่ได้

.
วันนี้มีโอกาสได้นำรูปมาฝาก 3-4 รูปค่ะ เป็นรูปริมฝั่งแม่น้ำบางปะกงที่ถ่ายเองจากกล้องในโทรศัพท์ซึ่งอาจจะออกมาสวยไม่ถึงครึ่งนึงของภาพที่ได้เห็นมาจริงๆ เพราะไม่ค่อยมีฝีมือในการถ่ายรูปซักเท่าไหร่...คงไม่ต้องบอกใช่มั๊ยคะว่าบ้านเกิดของดิฉันอยู่ที่ไหน? ^^
.

แม้นจากไปอยู่ไกลแสน ก็ไม่ขอลืมแดน ที่เคยปักใจลุ่มหลง
จะเฝ้าแต่ฝันถึงอาทิตย์อัสดง ชายฝั่งบางปะกง นั้นลืมไม่ลงแน่เอย...
.

.

แ ม่ น้ำ บ า ง ป ะ ก ง ย า ม แ ส ง อ า ทิ ต ย์ อั ส ด ง

.

ส ว น ส า ธ า ร ณ ะริ ม ฝั่ ง แ ม่ น้ำ บ า ง ป ะ ก ง

.

ด อ ก ไ ม้ ใ น ส ว น ริ ม แ ม่ น้ำ บ า ง ป ะ ก ง

.

ป.ล.1 ได้เวลาไปรายงานตัวส่งยิ้มหวานให้กับเพื่อนบ้านของดิฉันแล้วล่ะค่ะ แล้วพบกันนะคะ ^^

ป.ล.2 ขอบคุณ คุณลุงโน คุณลุงดูบัว คุณ Skyy_Vodka และคุณ tan ที่แวะมาในเอนทรี่ก่อนนะคะขอบคุณจากใจสำหรับกำลังใจที่มีให้ตลอดค่ะ รวมถึงเพื่อนๆ ที่เข้ามาแต่ไม่ประสงค์จะออกนามด้วยนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ^^

ป.ล.3 สวัสดีน้องแตงไทยนะคะ ดีใจที่น้องแตงไทยเข้ามาเปิดบ้าน(บลอค)ที่นี่ค่ะ ยินดีต้อนรับจากใจเลยล่ะค่ะ พี่กลับไปเยี่ยมที่บ้านแล้วปรากฎว่าน้องแตงไทยยังไม่ได้เขียนอะไรเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ^^
.

Dreams Upon Those Wings.

ฝั่งชายน้ำบางปะกง ยามแสงอาทิตย์อัสดง ใกล้จะค่ำลงแล้วหนา
แต่บางปะกงนั้นยังคงสวยงามตา คราใกล้สนธยายิ่งพาให้เราสุขสันต์
แดดจวนลับลงรำไร มองเห็นเรือน้อยล่องลอยไป ตื่นใจดังยลสวรรค์
เยือกเย็นสายลมพริ้วพรมอย่างนี้ ทุกวัน ธรรมชาติยามสายันห์ ได้เห็นแล้วลืมไม่ลง

แม้นจากไปอยู่ไกลแสน ก็ไม่ขอลืมแดน ที่เคยปักใจลุ่มหลง
จะเฝ้าแต่ฝันถึงอาทิตย์อัสดง ชายฝั่งบางปะกง นั้นลืมไม่ลงแน่เอย
โอ้งามแท้บางปะกง ใครได้เห็นเมื่ออัสดง ก็คงสุดกล่าวคำเฉลย
ยากจะกล่าวชมให้สมความงามนั้นเลย เพลงนี่กล่าวภิเปรย ไม่ถึงแม้เพียงครึ่งเดียว

โอ้งามแท้บางปะกง ใครได้เห็นเมื่ออัสดง ก็คงสุดกล่าวคำเฉลย
ยากจะกล่าวชมให้สมความงามนั้นเลย เพลงนี่กล่าวภิเปรย ไม่ถึงแม้เพียงครึ่งเดียว

บางปะกง - นนทิยา จิวบางป่า