.
มองขอบฟ้าไกลตรงนั้น ฉันมองจะมองทุกวัน
รู้เพียงตอนนี้ว่าเธออยู่ตรงนั้น เราไกลกันเหลือเกิน
แล้วเธอมองฟ้าไกลๆ บ้างไหม เพราะเราคงได้พบกัน
ที่สุดขอบฟ้าปลายสายตา ตรงนั้น หัวใจเราจะได้พูดคุย
เปิดใจให้ความเงียบเหงาพบกัน ไถ่ถามถึงความผูกพันที่มี
เจ็บปวดตรงไหน ว้าเหว่สักเท่าไหร่ ขอบฟ้าคงทำให้เราใกล้กัน
และคงรู้สึกอีกครั้งว่าพบกัน และเหมือนฉันได้จับมือของเธอ
อยู่ไกลแค่ไหน ว้าเหว่สักเท่าไร ขอบฟ้าคงทำให้เราใกล้กัน
ขอบฟ้าคงทำให้เราพบกัน
...
...
วันนี้เป็นวันครบรอบ 2 ปีในการจากไปของสมาชิกคน(ตัว)สำคัญคนนึงในครอบครัวของดิฉันค่ะ มันเป็นวันแห่งความสูญเสียครั้งใหญ่ครั้งหนึ่งที่ครอบครัวของเราได้เคยประสบมา...
...
"ก๊อง" น้องชายคนเล็กที่เป็นเหมือนกับยอดดวงใจของทุกคนในบ้าน
...
ดิฉันยังจำวันแรกที่ครอบครัวของเราต้องต้อนรับสมาชิกใหม่ด้วยความรู้สึกเหมือน "เขา" เป็นอีกชีวิตหนึ่งที่ต้องเป็นภาระในการเลี้ยงดูได้เป็นอย่างดี จริงๆแล้วครอบครัวของดิฉันเป็นครอบครัวที่รักสุนัขแต่เมื่อตัวที่เลี้ยงอยู่ตายจากไป เราก็ไม่คิดที่จะหาตัวใหม่มาทดแทน เนื่องจากครอบครัวของเราค่อนข้างที่จะเดินทางไปไหนมาไหนกันบ่อย จึงไม่ค่อยสะดวกในการที่จะมีสัตว์เลี้ยง เพราะจะรู้สึกเป็นกังวลอย่างมากเวลาที่ต้องไปไหนแล้วเหมือนกับมีใครกำลังนั่งคอยการกลับมาของพวกเราอยู่
...
เรื่องราวความผูกพันนี้เริ่มต้นมาจากน้องสาวของดิฉันได้รับโควต้าไปเรียนมหาวิทยาลัยแม่โจ้ที่เชียงใหม่และก่อนที่จะเรียนจบแค่เพียง 3 เดือนก็ได้รับลูกหมาตัวนึงจากเพื่อนมาเลี้ยงไว้และตั้งใจจะนำมันกลับมาบ้านด้วย ซึ่งทั้งพ่อแม่และดิฉันตัดสินใจขับรถจากที่บ้านไปรับทั้งคู่เพื่อกลับมาบ้านพร้อมๆกันหมดทั้งครอบครัว การเดินทางอันยาวนานโดยมีลูกหมาตัวนึงขึ้นมาอยู่บนรถของเราด้วยเนี่ย มันเป็นความทรมานและลำบากมากๆ ทั้งคนทั้งลูกหมาเลยล่ะค่ะ ต้องจอดรถพักเป็นระยะๆ เกือบจะตลอดเวลาเพราะมันเมารถ แต่ในที่สุดเราก็ผ่านพ้นการเดินทางอันน่าจดจำนั้นด้วยกันมาได้
...
ช่วงแรกๆ ที่มาอยู่ด้วยกันที่บ้าน เจ้าก๊องดูจะไม่สนใจใครเลยนอกจากน้องสาวของดิฉันเพียงคนเดียวแต่ก็เป็นแบบนั้นอยู่ได้ไม่นานมันก็เริ่มเข้ากับคนอื่นๆ ในบ้านได้โดยเฉพาะกับแม่ของดิฉันซึ่งพักหลังๆ กลายเป็นผู้รับภาระดูแลเลี้ยงดูมันอย่างเต็มอกเต็มใจ ซึ่งทั้งสองชีวิตคือแม่และก๊องเริ่มผูกพันกันมากขึ้นเนื่องมาจากทั้งดิฉันและน้องต่างก็จะต้องเดินไปตามทางชีวิตของตนเองในการทำงานและแยกบ้านออกมา ซึ่งเป็นบางโอกาสเท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมครอบครัวและเจ้าน้องชายคนเล็กซักครั้งนึง
...
เวลาที่ได้มาอยู่พร้อมหน้ากันช่างเป็นเวลาแห่งความสุข ก๊องกลายเป็นที่รักและศูนย์รวมดวงใจของทุกคนในบ้านด้วยความขี้เล่นและช่างประจบประแจงของมัน ทุกครั้งที่ดิฉันลงไปนั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้น มันจะรีบวิ่งเข้ามาหาทันทีพร้อมกับพยายามที่จะเอาตัวของมันทั้งตัวขดเป็นวงกลม เพื่อที่จะได้สามารถขึ้นมานั่งอยู่บนตักของดิฉันได้ ลองนึกภาพตามดูสิคะหมาตัวอ้วนๆ ตัวนึงพยายามจะนั่งทำตัวเองให้เล็กที่สุดเพื่อที่จะได้ขึ้นไปอยู่บนตักแล้วเงยหน้าขึ้นมามองคุณน่ะ คุณจะทำใจแข็งไม่ให้รักมันได้มั๊ย?
...
...
ผ่านพ้นไป 3 ปีแห่งความรักและความผูกพันที่มันอยู่กับเรา ไม่มีวี่แววเลยซักนิดว่ามันจะจากเราไปอย่างรวดเร็วและไม่มีวันหวนกลับ หนึ่งเดือนก่อนวันแห่งความสูญเสียนั้นแม่พบว่าก๊องเริ่มที่จะไม่กินอะไร ทั้งๆที่เมื่อก่อนมันเป็นหมาที่ค่อนข้างจะกินเยอะ มันเริ่มเซื่องซึมและหมดแรงเอาง่ายๆแม้เพียงแค่เดินจากหน้าบ้านเข้ามาในบ้าน...มันเปลี่ยนไปมาก
...
...
แม่รีบพามันไปโรงพยาบาลสัตว์...สิ่งที่หมอบอกมา แม่แทบที่จะไม่เชื่อหูตัวเองหมอบอกว่ามันเป็น โรคพยาธิในหัวใจซึ่งพาหะนั้นเกิดจากยุงที่กัด และปล่อยเชื้อเข้าสู่กระแสเลือด จากนั้นเมื่อเลือดเข้าสู่หัวใจเชื้อของพยาธิก็เข้าไปฝังตัวและเติบโต..ทำให้ไม่สามารถผลิตเม็ดเลือดแดงออกมา...กลไกการทำงานของหัวใจจึงผิดปกติ เมื่อแม่เล่าให้ฟังนั้น..ดิฉันก็แทบจะไม่เชื่อเหมือนกันเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่ดูแลมันอย่างดีมาก...ให้มันอยู่กับแม่ตลอดเวลาเวลานอนก็จะมีมุ้งครอบ..แต่มันก็โชคร้ายเพียงเพราะโดนยุงตัวเดียวที่มีเชื้อกัดเอา
...
แม่ปรึกษากับหมอถึงวิธีรักษาโรคนี้...แต่หมอก็บอกได้เพียงว่า คงทำได้แค่ถ่ายเลือดมันเพื่อยื้อเวลาให้มันอยู่กับเราให้ได้นานที่สุดซึ่งหมอก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่า จะยาวนานแค่ไหน...เวลาที่ดิฉันได้กลับไปเยี่ยมมันนั้น ดิฉันพยายามทำตัวให้ร่าเริงเล่นกับมัน แม้จะรู้สึกเศร้าใจอย่างมากที่เห็นมันเปลี่ยนไป..ทุกๆครั้ง ที่ดิฉันกลับบ้าน ...มันจะต้องวิ่งเข้ามาแล้วกระดิกหางแรงๆ กระโดดตัวลอยเข้ามาหา...แต่วันนี้...มันนอนซมอยู่บนที่นอน...พอมองเห็นดิฉันมันก็พยายามจะลุก..แต่มันลุกขึ้นไม่ได้..ทำได้แค่โบกหางเป็นพวงของมันอย่างแผ่วเบาเท่านั้น มีเพียงแต่แววตาของมันที่เป็นประกายแสดงออกมาให้ได้รับรู้ว่ามันดีใจแค่ไหนที่ดิฉันกลับบ้าน
มันเปลี่ยนไปมากจริงๆ...
...
และแล้ว...ในคืนวันที่ 17 ธันวาคม 2547 นั้น....เหตุการณ์ที่เรา ไม่เคยคิดอยากจะให้มันเกิดขึ้นก็มาถึง...
...
เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว...ก๊องยังนอนอยู่หน้าบ้าน (ตั้งแต่มันไม่สบาย มันก็ไม่ค่อยชอบนอนในบ้าน มันจะออกไปอยู่นอกบ้านตลอดวันและทุกๆคืนแม่จะไปอุ้มมันเข้ามานอนในบ้าน) แม่เห็นว่าได้เวลาที่มันจะต้องเข้ามานอนพักผ่อนแล้ว แม่จึงออกไปอุ้มมันเข้ามาเหมือนๆ กับทุกคืน แต่คืนนี้ไม่เหมือนกับทุกๆวัน...หลังจากที่แม่อุ้มมันแล้ว แม่สังเกตเห็นว่ามันดูเหนื่อยและหอบผิดปกติ...เริ่มหายใจแรง แม่จึงรีบวางมันลงกับพื้นและเรียกมัน...บอกกับมันว่าต้องเอามันเข้าบ้านนะเพราะไม่งั้นมันจะโดนยุงกัดอีก มันก็ยอมให้แม่อุ้มอีก...จนพามันเข้ามาในบ้านมันก็เริ่มหอบอีกครั้งแล้วคลานเข้าไปอยู่ใต้เก้าอี้ไม้..แม่กับพ่อเริ่มมองเห็นอาการผิดปกติของมันอีกครั้ง มันหายใจแรง...แล้วก็หอบไปทั้งตัว...ทั้งแม่และพ่อเริ่มใจเสีย แม่เล่าให้ฟังว่ามันมองดูหน้าแม่เหมือนกับพยายามจะบอกให้แม่ช่วยมัน...แม่ก็ทำได้แค่วิ่งเข้าไปหามันลูบตัวมันและปลอบโยน แต่คราวนี้มันไม่ดีขึ้นเลย...มันเงยหน้ามองดูแม่อีกครั้งสายตาวิงวอนเป็นครั้งสุดท้าย เสียงลมหายใจเริ่มขาดช่วง..มันหายใจแรงเฮือกสุดท้ายแล้วก็คอพับลง ตายอยู่ในอ้อมกอดของแม่นั้นเอง...
...
แม่เอาแต่เสียใจและโทษตัวเอง...บอกว่าถ้าวันนั้นแม่ยอมให้มันนอนอยู่ที่เดิมไม่ฝืนอุ้มมันเข้ามาในบ้าน จนมันเหนื่อยเกินไป มันก็อาจจะอยู่กับเราต่อไปได้อีก...ซึ่งดิฉันและทุกๆ คนในบ้านก็คอยปลอบและบอกแม่อยู่ตลอดเวลาว่าแม่ทำดีที่สุดแล้วมันคงถึงเวลาของมันที่จะต้องพ้นความทุกข์ทรมานกับโรคภัยที่มันเป็นอยู่
...
ต่อจากนี้...ไม่มีอีกแล้วผู้ที่เป็นที่รักของทุกคนในบ้าน...ไม่มีสายตาขี้เล่นประจบประแจงที่เคยมองมาเวลาเล่นด้วยกัน ไม่มีหางเป็นพวงที่สวยงามยามที่พยายามขดตัวเพื่อจะมานั่งอยู่บนตัก...ไม่มีขนหมาที่ร่วงอยู่บนพื้นตลอดเวลาให้แม่ต้องตามกวาด...ไม่มีจมูกยาวๆที่นุ่มๆและอุ่นๆที่มาซบตรงบ่าของดิฉันเวลาที่เข้ากอดมัน
...
...
ศพของมันถูกวางลงในกล่องไม้อย่างดี ดอกดาวเรืองที่มันเคยชอบถูกวางเรียงอยู่รอบๆตัวของมันอย่างสวยงาม พ่อเป็นคนเอามือลูบปิดตามันลง...บอกให้มันไปดี.....แม่ห่มผ้าที่มันเคยใช้อยู่เสมอให้มันเป็นครั้งสุดท้าย ร่างของมันถูกฝังอยู่ที่สวนข้างบ้านที่มันชอบเข้าไปวิ่งเล่น มันจากไปแล้ว...จากเราไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
...
"หลับให้สบายอยู่ตรงปลายขอบฟ้าเถอะนะน้องชายของพี่"
...
ขอโทษที่อาจจะทำให้วันนี้ของคุณดูเศร้าไปซักหน่อยซึ่งผิดจากธรรมดาของทุกๆวันอาทิตย์ที่คุณมาที่นี่
...
ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันค่ะ
...
หงส์ฟ้า
ขอบฟ้า - เจี๊ยบ วรรธนา
.
.
